Het kijken naar beeldende werk kan inzicht geven en emoties
oproepen. Dat verklaart denk ik waarom zoveel mensen geraakt worden door alleen
al het zien van een beeldend werk en dat de wijze waarop een beeld effect heeft
op mensen, bepaald wordt door wat ze in het verleden hebben meegemaakt en/of
hoe ze zich voelen op dat moment. En dat is voor ieder mens weer anders.
![]() |
Detail Perenboomje in Bloei, Vincent van Gogh, 1888 |
Ik merk zelf ook dat wanneer ik vaker naar hetzelfde museum
ga, zoals het Van Gogh Museum, ik soms totaal verschillend kan reageren op een
werk of er iets heel anders in kan zien. Dat zijn de werken die blijven boeien.
De werken waarvan ik het altijd weer fijn vind om ze te zien. Dat kan ook in
een boek natuurlijk, maar voor mij is dat wezenlijk anders. Dat is plat en op
afstand, zo anders dan 10 cm er vandaan, zodat je het bijna aan kunt raken. Dat
het beeld verandert als je er vanuit een andere positie naar kijkt.
Hoe bijzonder vond ik het toen ik laatst in Museum Het Depot
in Wageningen was, waar ik alle beeldend mocht aanraken. Dat is nog eens een
ultieme kunstbeleving. Ook geweldig voor blinden bedenk ik me nu. Die mogen niets
met de schilderijen van Van Gogh. Het lijkt me geweldig als je als blinde een
werk van Van Gogh zou mogen aanraken.
Het zelf maken van beeldend werk
is ook een beleving die inzicht kan geven en emoties kan oproepen. Een gegeven
waar een groot gedeelte van de beeldende therapie op gericht is. Dat het maken
van een tekening over iets dat je hebt meegemaakt, jou inzicht kan geven in die
gebeurtenis.
Misschien kun je er dan wel voor het eerst woorden aan geven
of zeggen welke emoties het beeld bij jou oproept. Zo ontstaat er een indirecte
reactie op de gebeurtenis, die vooral bij trauma’s heilzaam blijkt te zijn,
omdat het dan niet direct over het trauma zelf gaat, maar waarbij je kijkt naar,
en praat over een beeld van het trauma.
De laatste maanden zie je ineens
overal kleurboeken voor volwassenen opduiken. Mij verbaast de populariteit van
deze kleurboeken helemaal niet, want inkleuren is een rustgevende bezigheid. Je
hoeft er niet echt bij na te denken en het is een repeterende handeling waarvan
veel mensen ontspannen. Het eindresultaat kan bijna niet mislukken, waardoor
het ook nog eens een hele toegankelijke creatieve bezigheid is.
Het doet me
denken aan andere creatieve uitingen zoals kaarten maken, mozaïeken, vilten, borduren,
breien. Allemaal populaire bezigheden en ik denk dat dat ook komt omdat mensen,
in deze tijd waarin haast en drukte hoogtij vieren, behoefte hebben aan
ontspanning. Daar komt nog bij dat veel mensen echt trots zijn op wat ze
gemaakt hebben en dat alleen al heeft een positieve uitwerking op hoe je je
voelt.
























